Je kent hem wel, de Bond Zonder Naam slogan: 'het geluk zit hem in de kleine dingen'.
Het heeft tot de laatste jaren geduurd voor ik me bewust werd van het volgende probleem: ik wil van elke banale handeling een kunstwerk maken.
Bijvoorbeeld opruimen: ik ben helemaal niet slordig! Het is alleen dat alles een bepaalde esthetische waarde dient te krijgen. De juiste kleurencombinatie van mijn schriftjes bijvoorbeeld. De vuilnisemmer nu best rechts of links van mijn bureau? Mijn posters allemaal op twee of drie centimeter van elkaar. Plooi ik mijn t-shirts nu allemaal op die of die manier? En leg ik ze per kleur of per lange mouwen?
En zo blijkt opruimen eindeloos. Het moet eerder mooi zijn dan praktisch georganiseerd. Toen ik nog bij ons moeder woonde, zag zij de schoonheid niet in een afgewerkt detail. Zij zag alleen dat mijn kamer nog steeds een puinhoop was.
Wat blijkt nu een ander woord voor "de kleine dingen?" Juist ja: DETAILS.
Ik zie nog steeds de schoonheid vaak niet in het geheel, indien er een detail in de weg zit. Gelukkig kan ik door dat besef al eens wat sneller aan iets beginnen zonder me direct wanhopig te voelen. Simpelweg omdat ik mijn ogen sluit voor de details (of m.a.w. de kleine dingen)
Hopelijk duurt het niet evenveel jaren tot ik hier een echte oplossing voor vind, want het resultaat is dat ik bijna nooit iets afwerk zo...
Toch telkens ik iets zie dat tot in de details perfect is afgewerkt, maakt dat me ontzettend gelukkig. Maar of het dat is wat men bedoelt met : het geluk zit hem in de kleine dingen? Ik betwijfel het ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten